Dichterbij je essentie komen

In loopbaancoaching is reflecteren over identiteit belangrijk. We helpen coachees hiermee te begrijpen waarom een loopbaanvraag actueel is en hoe een vraagstuk past in hun persoonlijk verhaal. Het is waardevol om drijfveren te onderzoeken en te weten waarom je doet wat je doet. Dat geldt ook voor de loopbaancoach zelf. Al doende heb ik ontdekt hoe zingeving in je werk – je waarom – is verbonden met je persoonlijk verhaal: je levensthema en achtergrond. In dit artikel deel ik mijn verhaal en zoektocht met je. Ik schets hoe ik al doende ben gaan begrijpen hoe mijn voelen, denken en doen met elkaar verbonden zijn. Hoe ik ben gaan inzien dat loslaten onherroepelijk onderdeel uitmaakt van mijn proces om dichter bij mijn essentie te komen. Hoe ik met de start van een eigen project, dat uitmondde in het schrijven van mijn boek Spring! Naar werken in verbinding met jezelf, heb ontdekt wat mij drijft. En hoe mijn achtergrond hier onlosmakelijk mee samenhangt. Tot slot deel ik mijn conclusies met je en hoe ik zie dat wij als loopbaancoaches mensen kunnen helpen in dit zo belangrijke proces van jezelf leren kennen en doorgronden.

Mijn achtergrond
Mijn vader was zelfstandig ondernemer in de binnenvaart. Als schippersdochter ben ik min of meer toevallig in Maasbracht geboren, omdat de tjalk daar op dat moment lag. Mijn jeugd speelde zich af in Dordrecht (op het schippersinternaat) en Rotterdam (onze thuishaven).

Mijn verhaal
Ik start in 2001, met het diepste punt in mijn leven. Ik vertel je dit, omdat dit voor mij een betekenisvolle ervaring was en tot een aantal diepgaande inzichten heeft geleid. In 2001 was ik overspannen. De feitelijke situatie was dat ik mezelf fysiek en emotioneel in een staat van totale uitputting had gebracht na langere tijd last te hebben gehad van slapeloosheid. Pas in een staat van volledige wanhoop en uitputting mocht ik stoppen, loslaten van mezelf. Ik meldde me ziek. Met dit besluit viel ik in een gat. Ik huilde mijn kindertranen. Het boek ‘Op weg naar je ware zelf’ van Jean Jenson beschreef precies het proces waarin ik zat.

Op het moment dat de psycholoog zei ‘Je kunt de ander niet kwetsen, de ander laat zich kwetsen’ sloeg bij mij het inzicht in dat ik niet verantwoordelijk ben voor de pijn van anderen. Wat een verlichting gaf dat! Ik voelde het letterlijk lichter worden op mijn schouders. Tegelijkertijd nam ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen pijn en moest ik aan de slag met de vraag waardoor ik mij liet kwetsen. Vanaf dat moment heb ik het pad van vechten, overleven verlaten en ben ik het pad van verdieping gaan lopen. Dit pad loopt naar één punt, naar mezelf.

Het overstapmoment voelde euforisch. Alsof ik het licht had gezien, alsof ik het grootste geheim van het leven had ontdekt. Ik zag in dat we allemaal met zelfde emoties en gevoelens kampen. Ik zag in dat hoe de ander reageert, helemaal niets met mij te maken heeft. En ik zag in dat je met een eigen persoonlijk proces, je je eigen pijn neutraal kunt maken.

Ik voelde dat ik iets met deze inzichten moest doen. Op dat moment wist ik nog niet hoe.

Het ontdekken van mijn patroon
Ik ben later nog een paar keer in het ‘gat’ gevallen. De tweede keer gebeurde in 2006 toen ik ontslag nam om voor mezelf te beginnen. Ik sliep al weer enige tijd slechter. De spanning in mijn lijf was weer aan het oplopen. De organisatie, functie, het knelde. Mèt dat ik het besluit nam, viel ik weer in een gat. Ik ervoer weer een zelfde terugslag als in 2001. Ik was hier onaangenaam door verrast. Waarom kon ik niet sterk blijven onder dit zelf genomen besluit en ging ik weer zo’n emotionele spiraal in? Rond die tijd was ik begonnen aan een coachopleiding en kwam een wijsheid uit het Tibetaanse boek van leven en sterven op mijn pad. Ik realiseerde me dat ik voor de tweede keer in het ‘gat in het trottoir’ was gevallen.

Toen zag ik ook mijn patroon van (te) lang vasthouden aan werk dat niet langer goed voelt. Diep van binnen wist ik dat de P&O-rol mij minder paste. Een zoektocht naar meer zingeving in mijn werk, leidde via een uitstap naar de uitvaart – ik ben in 2010 opgeleid als uitvaartverzorger – naar het vak van loopbaancoach. In dit vak vond ik in 2012 mijn bestemming.

Ondanks deze inzichten ben ik de jaren erna nog wel wat blijven marchanderen met mezelf in werk. Ik ontdekte op enig moment dat die Tibetaanse wijsheid mee liep op mijn levenspad. Ik kon ook de 3e val in het gat voor mezelf traceren. Natuurlijk ook pas achteraf. Dat was toen ik na weer een periode van persoonlijke struggle (onrust, piekeren, slecht slapen), een outplacementopdracht losliet waar ik al langere tijd in werkte. Ik herkende op een gegeven moment dat mijn moeite groeit, naarmate ik meer moet/wil voldoen aan regels en procedures van anderen. Naarmate ik mijn eigen vrijheid meer laat inperken.

Toen ook een samenwerking met een coachorganisatie uitmondde in ‘communicatierichtlijnen’ en het werken binnen een systeem van regels en procedures, dacht ik op tijd: ho stop, dit wil ik niet langer. Ik wil niet langer mijn tijd en energie stoppen in het groot maken van een ander. Ik wil nu mezelf ‘groot’ maken ten dienste van een ander.

Ik was me er terdege van bewust dat ik om het gat was heengelopen dit keer.

Mezelf als uitgangspunt in werk
In februari 2015 tijdens een nacht, stelde ik mezelf de vraag: als ik mijn eigen angst overstijg, wat doe ik dan? En zo ben ik mijn eigen project Kantelen in werk/ krachtverhalen gestart. Met dit project loop ik door een andere straat. Ik werd leider van mijn eigen project, dat gaat over wezenlijke dingen en waar ik al mijn kennis en ervaring in kwijt kan. Ik wist drie dingen: 1. Ik ga mensen interviewen over het persoonlijk proces van loslaten van je werk. 2. Deze verhalen ga ik publiceren, ter inspiratie en bemoediging van anderen. 3. Ik ga een event organiseren.

Dit was wat ik wist. En zo ben ik gestart met mensen interviewen. Eind 2015 had ik 15 verhalen en wist ik niet hoe verder. Ik nam een schrijfcoach in de arm en zij begon me kritische vragen te stellen. Ze vroeg ‘Wat ga jij doen met die verhalen? Ga je er een voor- en achterkant aan schrijven en uitgeven? Wie gaat dat lezen, wie gaat daar iets aan hebben?’ Haar vragen zetten bij mij een proces in gang. Ik ging nadenken over de vragen: waarom doe ik dit eigenlijk en voor wie? Zo ben ik het proces van boekschrijven ingerold en kwam een boodschap en ideale lezer in beeld. Ik heb haar geduid, zelfs een moodboard van haar gemaakt. Ze lijkt verdacht veel op mij toen ik zo midden dertig was. Ik zag vrij snel dat mijn ideale lezer ook mijn ideale klant is. En zo ben ik in 2016 met hulp van een ondernemerscoach mijn bedrijf gaan op- en inrichten.

Nou wist ik dus voor wie ik mijn loopbaancoaching (wat) ging doen en dat ik wil werken met het persoonlijk verhaal (hoe). Mijn waarom moest ik nog ontdekken.

Mijn waarom
Al schrijvende aan mijn boek zag ik in dat waar ik mee bezig was en ben, dat dit terug grijpt naar de inzichten die ik in 2001 heb opgedaan. Met de krachtverhalen wil ik je laten zien dat we allemaal soortgelijke gevoelens en emoties ervaren op het moment dat we loslaten. Het maakt niet uit of je directeur, drukker, managementassistent of manager bent. Op dit vlak kunnen we elkaar als mens gelijkwaardig ontmoeten en elkaar inspireren en bemoedigen.

Maar waarom raakt deze ontdekking, dat we allemaal soortgelijke gevoelens kennen en gelijkwaardig zijn, mij zo? Dat grijpt terug naar mijn kindertijd en achtergrond. Als schippersdochter heb ik me lange tijd minderwaardig gevoeld aan anderen. Dat is waarom gelijkwaardigheid mij zo raakt en deze waarde voor mij zo belangrijk is. Ik kom erachter: een waarde kies je niet met het hoofd, het leven kiest deze voor je.

En dat is ook waarom ik nu doe wat ik doe. Wat mij drijft in mijn project, mijn boek en mijn loopbaancoaching: ik wil bijdragen aan meer eigenliefde en gelijkwaardigheid op de wereld. Ik ontdekte mijn waarom tijdens een masterclass op het gebied van loopbaancoaching. Ik deelde met de groep hoe mijn ‘gouden cirkel’ – om in de termen van Simon Sinek te praten – nu rond was. Iemand naast mij merkte op: Nou, dan ben je klaar. Waarop ik zei: Nee, nu heb ik wat te doen. Ik ontdek: zodra je je waarom hebt gevonden, ben je een mens met een missie.

Mijn conclusies
Jezelf leren kennen is een proces, dat begint met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pijn. Vanaf dat moment kon ik gaan onderzoeken waar mijn pijn over gaat en werken aan het neutraliseren ervan. Wat voor mij wezenlijk heeft bijgedragen in het leren begrijpen van mezelf is:

  1. leren dicht bij mijn gevoel te blijven, te laten komen en te onderzoeken wat zich opdringt (angst of verdriet bijvoorbeeld) Ik heb veel baat (gehad) bij schrijven, huilen, muziek en wandelen in het proces van doorleven van mijn pijn en verdriet.
  2. een actie te zetten op wat mijn intuïtie me ingeeft, ook al is het spannend. Het ontslag, de opleiding uitvaartverzorger, het starten met het project bijvoorbeeld, zijn gedane acties zonder dat ik precies helder had hoe en wat. Al doende ontvouwt zich het pad.
  3. angst trotseren en loslaten wat niet langer goed voelt. Dit is spannend. In mijn boek illustreer ik met het Springmodel hoe dit bijdraagt op je groeipad naar werken in verbinding met jezelf.

Als loopbaancoach kunnen we op alle fronten van betekenis zijn: in verantwoordelijkheid nemen, reflecteren over identiteit, bewustwording, stimuleren tot actie, helpen vormgeven van acties, vasthouden en bemoedigen in spannende stappen. Met als hogere doel om mensen te helpen verbinding aan te brengen in wie ze zijn, met wat ze doen . Als dit samenvalt, ervaar je werk als een zingevende bezigheid.

Bron: Loopbaan-Visie.nl

Schaadt promotie jouw gezondheid?

Hogerop klimmen is niet zo’n meevaller als de meesten denken. Iedereen wil carrière maken, maar is dit wel zo’n goed idee …

Als je mentale gezondheid je lief is, kan je een promotie zelfs beter weigeren. Onderzoek wijst immers uit dat die er tien procent op achteruit gaat door in een hogere functie aan de slag te gaan.

Extra verantwoordelijkheid brengt dan ook meer stress en depressie met zich mee. Bovendien hebben werknemers na een promotie minder de tijd om naar de huisarts te gaan. Gemiddeld gaan ze een vijfde minder vaak op controle.

“Promotie krijgen op je werk is niet altijd zo fantastisch als mensen denken”, waarschuwt Chris Boyce van Warwick University. “De mentale gezondheid van managers neemt na een promotie duidelijk af, en niet enkel op korte termijn.”

Bron: Jobat.be

 

1 op de 3 sollicitanten liegt over loon

‘Wanneer u solliciteert naar een (nieuwe) baan, welke informatie geeft u de ‘hr- of recruteringsmanager’ over uw huidige salaris?’ Dat was de vraag die aan meer dan 1.017 respondenten werd gesteld in een onderzoek van de Academie voor Arbeidsmarktcommunicatie.

En wat bleek? Bijna 1 op de 3 sollicitanten (31%) verhoogt zijn of haar loon met minimaal 5%. 1 op de 6 verhoogt dit zelfs met minimaal 10%.

Onderhandeling

De zaken waarover tijdens een sollicitatie het meest onderhandeld wordt, zijn het loon (50%), de werktijd (43%) en een vast contract (43%). Bijna iedereen onderhandelt trouwens over zijn contract: minder dan 1 op de 5 werknemers accepteert het arbeidscontract zonder onderhandeling, zo blijkt uit het onderzoek.

Over opleidingsmogelijkheden (17%) en carrièreperspectief (14%) wordt in verhouding zeer weinig onderhandeld. Vaste primaire arbeidsvoorwaarden en zekerheid genieten de voorkeur boven een variabele beloningen en langetermijnperspectief. De sollicitant vraagt dus meer, om erop vooruit te gaan, maar ook om bijvoorbeeld onderhandelingsruimte te hebben als de werkgever lager inzet.

Bron: Jobat.be

Herontdek het genie in jezelf: 4 tips

98% van de kleuters is geniaal, tegenover slechts 2% van de volwassenen. Waar is de genialiteit bij volwassenen naartoe? 4 tips om je genialiteit opnieuw te vergroten.

Weet je wat blijkt uit een onderzoek van George Land, een Amerikaanse wetenschapper?

98% van de vijfjarigen krijgt het label ‘genius’ op het vlak van creativiteit en innovatief zijn. Bij volwassenen haalt slechts 2% deze score! Deze volwassenen, ingenieurs, uit een zelfde soort onderzoek mochten voor de NASA onderzoek gaan doen om op de maan te geraken!

Ai… hoe kan dat? Hoe geraken wij onze aangeboren creativiteit kwijt?

“Zou het kunnen dat ons onderwijs hierin een rol speelt?”, vraagt Inge Ketels van Bureau Stroom zich af, ze geeft trainingen op het vlak van succesmindset en innerlijk leiderschap. “Op school krijgen leerlingen immers vaak de boodschap dat er maar één goed antwoord is. En dat antwoord bevindt zich in het hoofd van de meester of juf. Zou het kunnen dat creativiteit gewoon wordt afgeleerd? Dat kinderen geleerd wordt niet meer te denken in mogelijkheden.”

Anders denken

“Kinderen kennen een openheid, onbevangenheid, vrolijkheid, hebben levensvreugde, … Waar is die naartoe bij volwassenen? Naast de gedrevenheid, die ik (gelukkig) in heel veel mensen hun werk opmerk, zie ik ook patronen van piekeren, zorgen maken, vastzitten, niet durven, … Dit leidt vaak tot ontevredenheid, niet goed in je vel zitten, stress, gehaast en verveeld zijn, een sluimerend ongelukkig gevoel, …”

Zou het kunnen dat anders leren denken je helpt om je creativiteit weer aan te boren? Zodat je een meer vervuld leven en werk kan leiden?

“Veel mensen gaan ervan uit dat ze niet kunnen veranderen. Recent wetenschappelijk onderzoek, neuroplasticity, bewijst de plasticiteit van hersenen. Iemand kan doelbewust andere paden aanleggen, die ander gedrag en andere denkwijzen met zich meebrengen. Je kan dus veranderen”, vertelt Inge Ketels.

Door het vergroten van je creativiteit neemt je mogelijkheid om gelukkig te zijn toe: je ziet meer mogelijkheden, brengt humor in je leven, beleeft meer vreugde. Klinkt goed, niet?

Herontdek het genie in jezelf: 4 tips

1. Accepteer zoals het is

Dingen zijn zoals ze zijn. Dat accepteren geeft je de mogelijkheid mee te surfen op de golven van het leven en wat er op je afkomt. Zo kan je sneller andere mogelijkheden zien, dan wanneer je vecht tegen iets.

Accepteren lukt beter als je je de vraag stelt of iets wel echt een probleem is. Kinderen zijn hier ingenieus in, zoals een voorbeeld uit het boekje ‘Omdenken’ waarin een meisje een kerstbal laat vallen en zegt: ‘Kijk papa, het haakje is nog heel’.

2. Blijf in het nu

Het blijft niet bij accepteren alleen. De volgende stap is je afvragen wat je er mee kan doen. In de file staan kan je gebruiken om te bellen, om te luisteren naar een cd, om een creatieve oplossing te bedenken. Welke 10 andere mogelijkheden kan je zelf nog bedenken?

‘Onze afwasmachine was kapot. Nu mochten we zelf afwassen. Leuk zeg!’ (uit het boekje ‘Omdenken’).

3. Kan het tegenovergestelde ook waar zijn?

Je gaat het probleem niet uit de weg. Je lost het niet op. Je gebruikt het om een nieuwe situatie te creëren. Wat biedt deze situatie aan mogelijkheden? Kan het tegenovergestelde ook waar zijn?

Een crisis of een ontslag is vreselijk. Absoluut. En kan het ook zijn dat het inspirerend is? Dat het nieuwe mogelijkheden biedt?

Zoals Steve Jobs aanhaalde: mijn ontslag bij Apple, na de schok en teleurstelling, zorgde ervoor dat ik terug tot leven kwam en terug creatief kon zijn.

‘Een kind is verdrietig omdat het door het vallen een gat in zijn broek heeft. Wat heb jij geluk met dat gat, zegt een vriendje. Met dat gat in je broek kan je goed arme jongen spelen!’ (uit ‘Omdenken’)

4. Wat ‘zou moeten’ loslaten

Het helpt daarbij om los te laten wat zou ‘moeten’ zijn. Zou moeten zorgt voor de lat hoog leggen, ongezond perfectionisme, verwachtingen van onszelf die ons klem zetten.

Stel jezelf de vraag of het echt nodig is. Kan het ook anders? Mag het een keer minder?

Zo kwam een moeder erachter dat ze elke woensdagavond na een vol namiddag programma met stress in de keuken stond, haar kinderen afsnauwend, omdat ze vond dat ze gezond moesten eten. Realiseren dat een boterham met soep ook wel een keer in de week kon, gaf rust én een prettig contact met de kinderen.

Je vergroot je creativiteit door te accepteren wat er is en in het nu de mogelijkheden te zien. Omdenken helpt je daarbij: actief anders denken. Vragen zoals: is het een probleem? Wat zijn de mogelijkheden? Kan het tegenovergestelde ook waar zijn? Kan het anders? Mag het minder? Zulke vragen stellen, helpen je om los te laten wat zou moeten en open te staan. Hierdoor geef je jezelf meer ruimte én meer vreugde. Kom je er niet direct uit? Vraag het eens aan kinderen rondom jou.

Bron: Jobat.be

Deze 4 collega’s liggen graag dwars

In elk bedrijf tref je collega’s aan die liever tegenwerken dan meewerken. Drie op vier saboteert de boel zelfs doelbewust.

Uit een studie van de Britse Warwick Business School blijkt dat meer dan drie op vier werknemers de service van hun bedrijf regelmatig tegenwerken. Toch scheren de onderzoekers deze saboteurs niet allemaal over dezelfde kam. Ze stellen vier hoofdtypen saboteurs aan je voor.

Saboteurs die kicks opzoeken
Deze dwarsliggers halen een kick uit opzettelijke sabotage van de gebruikelijke, saaie dienstverlening. Ze halen graag grapjes uit met klanten die zich van geen kwaad bewust zijn. Zij maken 30 procent van de saboteurs uit.
Apathische saboteurs
Voor apathische werknemers kost de voorgaande vorm van sabotage al te veel moeite. Zij houden zich liever lui en afzijdig voor de wensen van hun klanten. Dertig procent van de dwarsliggers behoort tot deze categorie.
Wraaknemers
Deze derde groep saboteert door middel van rechtstreekse wraakacties tegen moeilijke klanten. Ze is goed voor een kwart van de saboteurs.
Geldwolven
Deze saboteurs handelen uit puur eigenbelang. Het enige wat zij willen, is hun inkomen vergroten, of dat nu goed is voor de klant en het bedrijf of niet. Gelukkig valt maar een minderheid van 15 procent in dit vakje.

Tussen de 75 en 96% van de servicewerknemers durft wel eens tegen te werken. Managers gaan er dus best niet van uit dat hun medewerkers de normale procedures van een dienstverlening zomaar volgen. Belonen, een afwisselend takenpakket maken en een regelmatige, openlijke controles zijn enkele middelen die ingezet kunnen worden tegen sabotage.

Bron: Jobat.be

Gelukkigste werknemer in Europa is een Nederlander

Nederlanders zijn de gelukkigste Europeanen op de werkvloer. Ruim driekwart van de Nederlandse werknemers (76 procent) is tevreden over zijn werk. Het optimisme komt voort uit de mogelijkheden om thuis te werken, de goede werk-privé balans en fijne relaties met collega’s.

Ook ervaren relatief weinig Nederlanders stress. Polen is de runner up als het gaat om tevreden werknemers (74 procent), gevolgd door Zwitserland (73 procent). Italië beschikt over de minst tevreden werknemers van Europa.

Nederlandse werknemers (81 procent) zijn bovendien een van de meest optimistische van Europa over hun werkplek voor de komende vijf jaar. Alleen Poolse (84 procent) en Duitse (83 procent) werknemers zijn optimistischer. Dit blijkt uit het onderzoek ‘The Workforce View’ van ADP onder 10.000 Europese werknemers, waaronder 1.300 Nederlanders.

Glas halfvol voor jongere werknemer
Jongere werknemers in de leeftijd van 25 tot 35 jaar blijken over het algemeen iets optimistischer (84 procent) dan oudere werknemers boven de 55 (77 procent). Naarmate de leeftijd stijgt, neemt het optimisme af. In Nederland zijn de verschillen tussen de leeftijdsgroepen echter veel minder groot dan elders in Europa. Met name werknemers in de IT en telecom (89 procent), onderwijs (86 procent) en zakelijke dienstverlening (82 procent) zijn in Nederland het meest optimistisch.

Collegialiteit na salaris meest motiverend
De uitdrukking ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ gaat bij uitstek op voor Nederlandse werknemers. Ruim een kwart van hen (26 procent) waardeert de fijne relatie met collega’s en voelt zich daardoor betrokken. Alleen salaris en arbeidsvoorwaarden motiveren (42 procent) Nederlandse werknemers meer.
Ook de goede werk-privé balans zorgt voor tevredenheid op het werk en motiveert Nederlandse werknemers (22 procent). Een compliment van het management blijkt eveneens te werken. Voor bijna een op de vijf Nederlandse werknemers (zeventien procent) is lof en waardering van het management een motiverende factor. Werknemers van 25 tot 45 jaar zijn hier meer van gecharmeerd (twintig procent) dan personen van zestien tot 25 jaar (twaalf procent) en 45-plussers (twaalf procent). Voor een op de tien Nederlanders (twaalf procent) bezorgt de flexibiliteit om zelf te bepalen of je op kantoor zit, thuis of ergens anders hen enthousiaste houding.
“Het is positief om te zien dat Nederlandse werknemers het meest tevreden zijn van Europa. Dat geeft aan dat ze zich betrokken en gewaardeerd voelen bij de organisatie,” aldus Martijn Brandt, Directeur ADP Nederland. “Voor de sectoren en landen waar dat minder het geval is, is het van belang om actie te ondernemen en maatregelen te treffen om het werkplezier onder werknemers te vergroten. Een hoge betrokkenheid zorgt namelijk voor hogere productiviteit en dat leidt tot betere resultaten. Bovendien zorgt het er ook voor dat u aantrekkelijker bent als werkgever – niet onbelangrijk in de huidige arbeidsmarkt.”

Stresslevel Nederlandse werknemers laag
De blije gezichten van Nederlandse werknemers passen bij de lage mate van stress die zij ervaren. Circa een derde van de Nederlandse werknemers (32 procent) ervaart nooit stress. Alleen in Spanje wordt minder stress ervaren (34 procent); in Italië en Polen ervaren werknemers de meeste stress.
Nederlandse werknemers van 55 jaar en ouder ervaren de minste stress. Door hun ervaring kunnen zij waarschijnlijk beter met stressvolle situaties omgaan. Ruim de helft (52 procent) van de 55-plussers ervaart nooit stress. Daarentegen ervaren werknemers van 25 tot 35 jaar de meeste stress. Maar liefst driekwart van deze werknemers (77 procent) ervaart stress op het werk).

Bron: Loopbaan-visie.nl

Waarom harde werkers niet (automatisch) het meest productief zijn

Hard werken staat in onze huidige economie vooral gelijk aan lange uren maken. Maar ben je op die manier ook meer productief?
minder productief
Nee, concludeert John Pencavel, hoogleraar economie van Stanford University. Als het aantal werkuren toeneemt, daalt de output vanaf een bepaald moment. Pencavel stelt zelfs op basis van zijn onderzoek dat het reduceren van je werkuren de beste manier is om je productiviteit te verhogen.

Werktijd verkorten
De data die van Pencavel voor zijn onderzoek gebruikte zijn enigszins ongewoon. Hij keek namelijk naar de gegevens van de British Health of Munition Workers Committee die werden verzameld tijdens de Eerste Wereldoorlog. Destijds was de vraag naar wapens en munitie nijpend. Daarom onderzocht het committee de link tussen werkuren en werkprestaties in de hoop de productiviteit in de fabrieken te kunnen verhogen. Hun conclusie was echter verrassend: de uren van de arbeiders in de munitiefabrieken moesten juist verkort worden.

Verspilde tijd
Pencavel besloot de berekeningen uit het onderzoek nog eens goed onder de loep te nemen. Uit de gevens bleek dat de productiviteit sterk afnam bij een werkweek van meer dan 50 uur. De output bij een werkweek van 70 uur was nauwelijks meer dan de output bij 56 uur. Die extra 14 uur, zo zegt Pencavel, was verspilde tijd. Ook bleek de afwezigheid van een rustdag tussendoor de output sterk aan te tasten. De sleutel om de productiviteit te verhogen was veel werkuren maken aan het begin van de week.

Gelijke conclusie
Nu is de huidige werksituatie voor kenniswerkers uiteraard anders dan tijdens de Eerste Wereldoorlog in munitiefabrieken. Echter, ook uit huidige onderzoeken van bijvoorbeeld Marianna Virtanen, hoogleraar epidemiologie en onder andere verbonden aan de Finnish Institute of Occupational Health, blijkt dat alle uren die je na een 40 à 50-urige werkweek maakt, weinig extra output opleveren.

De mythe van de ideale werknemer
Waarom denken we dan toch dat langer werken automatisch leidt tot meer productiviteit? Het probleem, zo stelt Christine Carter, auteur van The Sweet Spot: How to Find Your Groove at Home and Work is de idee dat we hebben rond de ideale werknemer. De ideale werknemer lijkt geen familie of sociaal leven te hebben die hem of haar afleidt en kan daarom zoveel uren maken als maar nodig is.

24 uur per dag werken
Het idee van de ideale werknemer staat al ruim 200 jaar in ons hoofd gegrift. Dat laat je niet zo maar los. De klok werd gebruikt om het werk te meten en vervolgens financieel te compenseren. Vanaf dat moment stond gespendeerde tijd gelijk aan productiviteit. En inmiddels kunnen we dankzij de technologie die ons omringt altijd werken. De mail check je bij het ontbijt, lunch en overleg combineer je, tijdens het forensen bel je nog met een klant en ’s avonds werk je de rapporten uit.

Niet productief
Hoe productief is dat? ‘Niet erg productief,’ zegt Carter, ‘wanneer uit wetenschappelijk onderzoek telkens weer blijkt dat veel uren werken je niet per se productiever maken. Sterker nog, elk uur dat je werkt na 40 uur per week maakt je minder effectief en productief. De kans op fouten maken groeit. Een menselijk brein kan nu eenmaal niet opereren als een computer en maar door blijven gaan.’

Overuren leiden eerder tot ziekte
Ook een studie afgenomen onder 600.000 werknemers in Europa en de VS concludeert dat al die lange uren je niet altijd even productief maken. Sterker nog, de studie merkt op dat het eerder leidt tot ziekte. Mensen die meer werken dan 55 uur per week hebben 33 procent meer kans op een beroerte en 13 procent meer kans op hart- en vaatziekten.

Veel werkuren zorgt voor slaaptekort
De tijd die langer gewerkt wordt, gaat ten koste van de tijd om te herstellen. Door te ontspannen, sociaal te zijn, te sporten en vooral ook door te slapen. Onderzoekers van de University of Pennsylvania Perelman School of Medicine keken in hun studie naar hoe werknemers hun tijd spenderen. Ze merkten op dat de hardwerkende werknemers die gemiddeld 6 uur of minder slapen, gemiddeld anderhalf uur langer werken dan werknemers die meer slaap krijgen. ‘Het was opvallend,’zegt Mathias Basner, hoofdauteur van de studie, hoezeer meer uren werken ten koste gaat van het slapen.’ En dit terwijl slaaptekort juist weer een direct effect heeft op de productiviteit.

Bron: MT.nl

9 to do’s voor je gaat slapen wil je succesvol zijn

Wat je doet voor je gaat slapen, beïnvloedt je humeur en productiviteit de dag erna. Wat doen succesvolle mensen voor ze gaan slapen om een succesvolle dag te garanderen?

Je activiteiten voor je gaat slapen, beïnvloeden je slaap. Je slaap beïnvloedt je mentaal en psychisch welzijn. Hoe je je voelt, beïnvloedt je dag en je productiviteit. Een goede routine voor je gaat slapen, kan je succes de volgende dag dus maken of kraken. Kies dus voor gezonde rituelen.

Wat doen succesvolle mensen voor ze gaan slapen?

1. Lezen

Sommige ondernemers kiezen ervoor om de krant nog even door te nemen voor ze gaan slapen. Ze nemen de tijd om nieuwtjes die ze tijdens de dag gemist hebben, te ontdekken. Of ze lezen wat meer over gebeurtenissen in hun interesseveld door technologieblogs door te nemen, door Twitterfeeds van gespecialiseerde magazines te scrollen of een non-fictie boek over hun sector te lezen. Misschien wel een inspirerende biografie of een wetenschappelijk naslagwerk. Geïnspireerd worden en op de hoogte zijn van trends en ontwikkelingen, zijn belangrijk voor een innovatieve geest.

Anderen lezen om te kunnen ontsnappen uit hun alledaagse bezigheden, zichzelf te ontspannen of om out-of-the-box te denken. Zij kiezen misschien liever voor fictiewerken. Romans, science fiction, fantasieverhalen…

Misschien kiezen ze voor filosofisch werk om na een monotone dag hun hersenen uit te dagen. Je weet nooit waar je volgende creatieve ingeving vandaan zal komen.

2. To-do lijstjes maken

Schrijf aanslepende taken van je af. Maak een lijstje met dingen die je nog moet doen, zodat je daar ’s nachts niet meer van hoeft wakker te liggen. Je hebt je lijstje en je hoeft ze morgen maar af te vinken. Zo moet je niet bang zijn dat je morgen iets gaat vergeten door je hoofd nu leeg te maken. Je kan dan met een helder hoofd en zonder schuldgevoel gaan slapen.

3. Tijd reserveren voor familie

Plan een bezoek aan je broer of zus, grootouders of ouders. Ga een gesprek aan met je partner. Hou je bezig met je kinderen. Speel ’s avonds nog even met je hond en speel een keer een gezelschapsspel.

Zo blijf je verbonden met wat echt belangrijk is en investeer je in quality time. Door te praten over je dag met je partner en volledig andere dingen te doen, kan je je dag ook echt afsluiten en verwerken.

4. De dag herevalueren

Succesvolle mensen nemen voor ze gaan slapen de tijd om na te denken over de afgelopen dag. Michael Kerr, een internationaal gekende business spreker en auteur, geeft als tip om elke dag voor je gaat slapen eventjes 3 dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent. Een soort dankbaarheidsdagboek. Het herinnert mensen aan wat ze bereikt hebben die dag, zowel privé als professioneel, en kunnen het gebruiken als motivatie of inspiratie. Het leert je ineens bewuster en positiever leven.

5. Mediteren

Succesvolle mensen reserveren vaak 10 minuten voor ze gaan slapen om te mediteren en tot rust te komen. Op die manier kunnen ze zich zowel lichamelijk relaxen als geestelijk.

Het is noodzakelijk om de adrenaline en stress van de dag ’s avonds van je af te laten glijden. Maak dus bewust tijd om de – vaak onbewuste – druk van je af te schudden.

6. Slaap inplannen

Dit is erg moeilijk voor workaholics en de meeste ondernemers. De meeste workaholics zien slapen als een vorm van verloren tijd en stellen het dus regelmatig uit of verwaarlozen hun rustmomenten. Nochtans is er al veel geschreven over de gevaarlijke en ongezonde bijwerkingen van slaaptekort.

De meest succesvolle ondernemers beseffen hoe waardevol slaap is en maken er dan ook een prioriteit van om er genoeg van te krijgen. Ze plannen daarom voldoende slaapmomenten in. Zo maken ze er een gewoonte van om elke avond rond hetzelfde uur te gaan slapen. Een ritueel dat slaapexperten aanbevelen om een gezonde nachtrust te garanderen.

Ze plannen uiteraard niet alleen wanneer ze gaan slapen, maar net zo goed wanneer ze wakker worden. Je bent waarschijnlijk minder geneigd om op snooze te duwen als je weet dat je voldoende slaap hebt gehad en je uitgerust voelt.

7. Ontkoppelen

Succesvolle mensen ontkoppelen. Ze gaan offline en zetten het werk van zich af (of uit). Ze willen niet meer aan het werk denken vlak voor ze gaan slapen. Ze gaan niet obsederen over een e-mail en gaan zich niet suf piekeren over een onafgewerkte taak. Morgen is er nog een dag om je gek te laten maken, niemand heeft er baat bij dat je dat tijdens je slaap nog gaat doen.

Las een bufferperiode in om je werk van je af te zetten. Een mini-techdetox kan wonderen doen voor je slaap. Klap je pc dicht, steek je tablet in zijn hoes en laat je smartphone ergens buiten bereik opladen. Ondertussen kan je iets anders doen (zie bovenstaande punten voor inspiratie).

8. Denk positieve gedachten

Negatieve ervaringen van die dag afspelen in je hoofd en piekeren over doemscenario’s, is misschien niet het beste avondactiviteit, daar word je rusteloos van.

Een rusteloze nacht vreet aan je energie en zelfvertrouwen en de volgende dag zal je niet gemotiveerder zijn. Vermijd deze negatieve spiraal en neem de tijd om aan positieve momenten te denken. Denk aan eerdere successen en wat je goed hebt aangepakt. Je zelfbeeld en je nachtrust zullen je dankbaar zijn.

9. Droom van succes

Bezig met een project? Beeld je voor je gaat slapen in, hoe het tot een positief einde komt.

Wat zullen de positieve resultaten zijn? Hoe kan je ertoe komen? Wat zal de impact zijn of het effect? Hoe kan je een positieve draai geven aan je project of taak? Beeld je in wat je kan bereiken.

Bron: Jobat.be

10 werkgewoontes die je minder productief maken

Ben jij ondanks een degelijke planning toch niet helemaal tevreden over jouw werkprestaties? Volgens Business Insider is harder werken niet de juiste oplossing, maar moeten we slimmer omgaan met ons takkenpakket.

Dat kan door bijvoorbeeld niet langer te struikelen over deze 10 werkgewoontes.

1. Te veel vergaderen

Moordend voor je productiviteit! Kom goed voorbereid aan de start en weiger elke meeting waaraan jouw bijdrage niet de moeite is.

2. De hele dag zittend werken

Dit zorgt voor een passieve werkhouding en werkt als een rem op je tempo. Wat frisse lucht tijdens de pauze doet wonderen. Nilofer Merchant, consultant, pleit zelfs voor wandelend vergaderen.

3. E-mail

Je mailbox is als een draak met zeven koppen voor jouw productiviteit. Als je één bericht verzendt, krijg je er twee terug en voor je het weet ben je een halve werkdag kwijt. Plan korte mailmomenten in en hou je aan de voorziene tijd. Hoe korter, hoe beter.

4. Surfen

We surfen regelmatig op het web, op zoek naar data. Helaas zit je binnen enkele seconden op sociale media of andere irrelevante sites. Bundel jouw vragen zodat je ze op gerichte tijd kunt opzoeken in plaats van bij elk probleem meteen naar het web der afleiding te grijpen.

5. Multitasking

Als je denkt dat je met multitasken meer taken afrondt in een kortere tijdspanne, dan ben je grondig fout. Een onderzoek toont aan dat slechts 2% van onze samenleving efficiënt kan multitasken. Voor de andere 98% is het een slechte gewoonte die de aandacht sneller doet verslappen en op termijn de productiviteit vermindert.

6. Uitstelgedrag

Grote, belangrijke of vervelende taken uitstellen tot het einde van de werkdag is vaak verleidelijk. We denken dat we makkelijker in ons ritme komen door onze dag te beginnen met een eenvoudige opdracht. Niets is minder waar. Onderzoek toont aan dat de wilskracht om aan zwaardere taken te beginnen daalt naargelang de werkdag vordert. Uitstel heeft dus geen enkele zin.

7. Snoozen

Het mag nog zo leuk zijn, snoozen verhindert ons om fit aan de dag te beginnen. Het lichaam maakt immers adrenaline aan wanneer het ontwaakt en terug gaan slapen verhindert dat proces.

8. Perfectionisme

Mensen die perfectionistisch zijn hebben snel de neiging om taken uit te stellen uit vrees dat ze de mist ingaan. Verspil geen tijd aan overbodige details en focus op de kern van de zaak. Wees niet bang om fouten te maken!

9. Een te volle agenda

Deze heeft geen enkel nut. Vaak denken we meer te kunnen verwezenlijken door zoveel mogelijk in ons schema te verwerken. Fout! Je zal regelmatig teleurgesteld worden door onafgewerkte taken en dat zorgt alleen maar voor extra stress. Probeer 4 à 5 uren werk in te plannen en laat ruimte voor taken die mogelijk extra tijd vergen.

10. Prioriteiten

Heb jij soms moeite om prioriteiten te stellen? We zijn vaak bezig met een heleboel kleine zaken en verliezen uit het oog wat écht het verschil maakt voor het bedrijf. Denk grondig na over welke zaken het meeste opleveren en catalogeer ze onder jouw belangrijkste taken.

Bron: Jobat.be

Pleidooi voor een nieuw loopbaanmodel

“Werknemers worden onderbetaald in het begin van hun carrière en op het einde krijgen ze te veel in verhouding tot hun productiviteit” (Gianni Duvillier, Voka)

Werkgeversorganisatie Voka lanceerde onlangs ideeën rond een nieuw loopbaanmodel: één dat de inspanningen en verantwoordelijkheden van werknemers én werkgevers op elkaar afstemt en dat komaf maakt met de eindeloopbaanproblematiek. Ambitieus, maar haalbaar?

‘De maatregelen om de loopbaan leefbaar te houden – zoals de vele vormen van tijdskrediet of brugpensioen – schieten hun doel voorbij. Dat bewijst het feit dat het langdurig ziekteverzuim ernstig toeneemt’, zegt Gianni Duvillier, senior adviseur arbeidsmarkt van Voka.

Sinds 2008 is ziekte van meer dan een maand met 47 procent gestegen (van 1,56% naar 2,29%). Dat blijkt uit een studie van SD Worx bij 460.057 medewerkers van 15.242 organisaties uit de privésector.

Citroenloopbaanmodel

De kost voor de maatschappij is aanzienlijk, omdat deze afwezigheden grotendeels voor de rekening zijn van de sociale zekerheid. ‘De grenzen van het citroenloopbaanmodel zijn bereikt’, zegt Luc Dekeyser, directeur van het Kenniscentrum van SD Worx. ‘Een loopbaan waarin mensen gedurende dertig jaar uitermate zwaar worden belast, mondt uit in een hoge uitval wegens langdurige ziekte. Naast demografie en arbeidsmarktkrapte dwingt deze ontwikkeling ons om werk te maken van een nieuw, flexibel loopbaanmodel. De oplossing ligt niet alleen in langer werken, we moeten de loopbaan heruitvinden en anders omgaan met medewerkers tout court.’

Werkgeversorganisatie Voka pleit voor meer verantwoordelijkheid voor werknemers én werkgevers. ‘Een job voor het leven bestaat niet meer. Werknemers worden onderbetaald in het begin van hun carrière en op het einde krijgen ze te veel in verhouding met hun productiviteit. Dat oud psychologisch contract werkt niet meer’, meent Gianni Duvillier.

‘In de huidige loopbaanvisie kunnen bedrijven niet inspelen op de realiteit omdat ze gebaseerd is op loongelijkheid en collectieve zekerheden. De toenemende rechten in functie van anciënniteit (zoals loon en ontslagvergoeding) zorgen ervoor dat iedereen op z’n plaats blijft zitten, met een te starre arbeidsmarkt als gevolg. We hebben vooral nood aan een loopbaanmodel dat differentieert en zo inspeelt op de veranderingen.’

Nieuwe deal

In dat nieuwe loopbaanmodel staat voor Voka autonomie, innovatie en verantwoordelijkheid centraal. ‘Elke werknemer krijgt een rugzak met een basispakket aan rechten. Dit pakket wordt doorheen de loopbaan aangevuld en gepersonaliseerd op basis van een gezonde dosis solidariteit, eigen spaarinspanningen en wederzijdse afspraken in het sociaal overleg. De werknemer is zelf verantwoordelijk voor de inzet van de middelen uit z’n rugzak om tijdens zijn of haar loopbaan te zorgen voor een evenwicht tussen leven, werk, zorg en opleiding’, aldus Duvillier.

Deze aanpak zorgt volgens Voka voor meer mobiliteit op de arbeidsmarkt. ‘Werknemers die ontslag nemen, kunnen hun rechten meenemen. Nu verliest zo iemand alles. Bij gedwongen of vrijwillig ontslag kunnen werknemers hun bijeengespaard ontslagkapitaal opnemen.’

Voka ziet hier ook een verantwoordelijkheid voor de werkgevers: ook zij moeten meesparen voor het ontslagkapitaal en de rugzak in het algemeen. ‘De deal is dan wel dat de opzegvergoedingen voor bedienden naar beneden gaan. De ontslagregeling voor bedienden moet meer afgestemd worden op die voor arbeiders. De uitersten moeten weggewerkt worden.’

Gepamperd

‘Het nieuwe loopbaanmodel vraagt een toekomstgerichte mindset van werkgevers én werknemers. Beiden moeten verantwoordelijkheid opnemen en een aanpak op maat uitwerken. Wij geven werknemers meer verantwoordelijkheid. Nu worden ze te veel gepamperd’, aldus Duvillier.

En wat met solidariteitsstelsels zoals het tijdskrediet? Die wil Voka toch afschaffen? ‘We stellen de solidariteit niet volledig in vraag. Er moet wel een meer evenwichtige mix en responsabilisering komen. Een aantal maanden tijdskrediet krijgt iedereen, maar een werknemer kan zelf extra maanden sparen door bijvoorbeeld zijn overuren en een aantal verlofdagen in die rugzak te steken. Het is toch al te gek dat iemand in een bepaalde fase van zijn leven zijn verlofdagen amper opkrijgt en ze moet opdoen omdat hij die anders verliest? Terwijl hij op een ander moment te weinig verlof heeft. De regering heeft nu al een rem gezet op het ongebreideld tijdskrediet. Het is op die piste dat we willen verder gaan.”

Zelfde nagel

Het rugzakmodel biedt volgens Voka ook een antwoord op de eindeloopbaanproblematiek. ‘Nu luidt de kritiek dat bedrijven niet meer investeren in 50-plussers. De cijfers zijn inderdaad niet zo rooskleurig. Met dit rugzakmodel worden van werknemers én werkgevers blijvende inspanningen gevraagd qua vorming en levenslang leren. Bedrijven worden verantwoordelijk om mee te investeren daarin gedurende de hele loopbaan van een werknemer. Zo dragen ze bij tot de levenslange inzetbaarheid van werknemers op de arbeidsmarkt. Bedrijven moeten hr-maatregelen nemen op het vlak van lerende jobs en de werkbaarheid. Niet alles is beleid, werkgevers hebben ook hun verantwoordelijkheid. Dit nieuwe loopbaanmodel zou ervoor moeten zorgen dat er geen eindeloopbaanproblematiek meer is.

Tijdsparen staat al sinds het begin van deze eeuw in regeringsverklaringen. We blijven kloppen op dezelfde nagel. De staatshervorming en de besparingsrondes zijn een unieke kans om hier werk van te maken. Het tijdskrediet is een logische eerste stap: daar kruipt veel geld in. Door een goed evenwicht tussen solidariteit en eigen verantwoordelijkheid kan er bespaard worden.

De loopbaan fundamenteel herbekijken, is al bij al revolutionair, ik hoop dat we dit momentum kunnen aangrijpen. In Oostenrijk is het gelukt om een gelijkaardig model op poten te zetten, waarom zou dat hier niet kunnen?’

Bron: Jobat.be