Dichterbij je essentie komen

In loopbaancoaching is reflecteren over identiteit belangrijk. We helpen coachees hiermee te begrijpen waarom een loopbaanvraag actueel is en hoe een vraagstuk past in hun persoonlijk verhaal. Het is waardevol om drijfveren te onderzoeken en te weten waarom je doet wat je doet. Dat geldt ook voor de loopbaancoach zelf. Al doende heb ik ontdekt hoe zingeving in je werk – je waarom – is verbonden met je persoonlijk verhaal: je levensthema en achtergrond. In dit artikel deel ik mijn verhaal en zoektocht met je. Ik schets hoe ik al doende ben gaan begrijpen hoe mijn voelen, denken en doen met elkaar verbonden zijn. Hoe ik ben gaan inzien dat loslaten onherroepelijk onderdeel uitmaakt van mijn proces om dichter bij mijn essentie te komen. Hoe ik met de start van een eigen project, dat uitmondde in het schrijven van mijn boek Spring! Naar werken in verbinding met jezelf, heb ontdekt wat mij drijft. En hoe mijn achtergrond hier onlosmakelijk mee samenhangt. Tot slot deel ik mijn conclusies met je en hoe ik zie dat wij als loopbaancoaches mensen kunnen helpen in dit zo belangrijke proces van jezelf leren kennen en doorgronden.

Mijn achtergrond
Mijn vader was zelfstandig ondernemer in de binnenvaart. Als schippersdochter ben ik min of meer toevallig in Maasbracht geboren, omdat de tjalk daar op dat moment lag. Mijn jeugd speelde zich af in Dordrecht (op het schippersinternaat) en Rotterdam (onze thuishaven).

Mijn verhaal
Ik start in 2001, met het diepste punt in mijn leven. Ik vertel je dit, omdat dit voor mij een betekenisvolle ervaring was en tot een aantal diepgaande inzichten heeft geleid. In 2001 was ik overspannen. De feitelijke situatie was dat ik mezelf fysiek en emotioneel in een staat van totale uitputting had gebracht na langere tijd last te hebben gehad van slapeloosheid. Pas in een staat van volledige wanhoop en uitputting mocht ik stoppen, loslaten van mezelf. Ik meldde me ziek. Met dit besluit viel ik in een gat. Ik huilde mijn kindertranen. Het boek ‘Op weg naar je ware zelf’ van Jean Jenson beschreef precies het proces waarin ik zat.

Op het moment dat de psycholoog zei ‘Je kunt de ander niet kwetsen, de ander laat zich kwetsen’ sloeg bij mij het inzicht in dat ik niet verantwoordelijk ben voor de pijn van anderen. Wat een verlichting gaf dat! Ik voelde het letterlijk lichter worden op mijn schouders. Tegelijkertijd nam ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen pijn en moest ik aan de slag met de vraag waardoor ik mij liet kwetsen. Vanaf dat moment heb ik het pad van vechten, overleven verlaten en ben ik het pad van verdieping gaan lopen. Dit pad loopt naar één punt, naar mezelf.

Het overstapmoment voelde euforisch. Alsof ik het licht had gezien, alsof ik het grootste geheim van het leven had ontdekt. Ik zag in dat we allemaal met zelfde emoties en gevoelens kampen. Ik zag in dat hoe de ander reageert, helemaal niets met mij te maken heeft. En ik zag in dat je met een eigen persoonlijk proces, je je eigen pijn neutraal kunt maken.

Ik voelde dat ik iets met deze inzichten moest doen. Op dat moment wist ik nog niet hoe.

Het ontdekken van mijn patroon
Ik ben later nog een paar keer in het ‘gat’ gevallen. De tweede keer gebeurde in 2006 toen ik ontslag nam om voor mezelf te beginnen. Ik sliep al weer enige tijd slechter. De spanning in mijn lijf was weer aan het oplopen. De organisatie, functie, het knelde. Mèt dat ik het besluit nam, viel ik weer in een gat. Ik ervoer weer een zelfde terugslag als in 2001. Ik was hier onaangenaam door verrast. Waarom kon ik niet sterk blijven onder dit zelf genomen besluit en ging ik weer zo’n emotionele spiraal in? Rond die tijd was ik begonnen aan een coachopleiding en kwam een wijsheid uit het Tibetaanse boek van leven en sterven op mijn pad. Ik realiseerde me dat ik voor de tweede keer in het ‘gat in het trottoir’ was gevallen.

Toen zag ik ook mijn patroon van (te) lang vasthouden aan werk dat niet langer goed voelt. Diep van binnen wist ik dat de P&O-rol mij minder paste. Een zoektocht naar meer zingeving in mijn werk, leidde via een uitstap naar de uitvaart – ik ben in 2010 opgeleid als uitvaartverzorger – naar het vak van loopbaancoach. In dit vak vond ik in 2012 mijn bestemming.

Ondanks deze inzichten ben ik de jaren erna nog wel wat blijven marchanderen met mezelf in werk. Ik ontdekte op enig moment dat die Tibetaanse wijsheid mee liep op mijn levenspad. Ik kon ook de 3e val in het gat voor mezelf traceren. Natuurlijk ook pas achteraf. Dat was toen ik na weer een periode van persoonlijke struggle (onrust, piekeren, slecht slapen), een outplacementopdracht losliet waar ik al langere tijd in werkte. Ik herkende op een gegeven moment dat mijn moeite groeit, naarmate ik meer moet/wil voldoen aan regels en procedures van anderen. Naarmate ik mijn eigen vrijheid meer laat inperken.

Toen ook een samenwerking met een coachorganisatie uitmondde in ‘communicatierichtlijnen’ en het werken binnen een systeem van regels en procedures, dacht ik op tijd: ho stop, dit wil ik niet langer. Ik wil niet langer mijn tijd en energie stoppen in het groot maken van een ander. Ik wil nu mezelf ‘groot’ maken ten dienste van een ander.

Ik was me er terdege van bewust dat ik om het gat was heengelopen dit keer.

Mezelf als uitgangspunt in werk
In februari 2015 tijdens een nacht, stelde ik mezelf de vraag: als ik mijn eigen angst overstijg, wat doe ik dan? En zo ben ik mijn eigen project Kantelen in werk/ krachtverhalen gestart. Met dit project loop ik door een andere straat. Ik werd leider van mijn eigen project, dat gaat over wezenlijke dingen en waar ik al mijn kennis en ervaring in kwijt kan. Ik wist drie dingen: 1. Ik ga mensen interviewen over het persoonlijk proces van loslaten van je werk. 2. Deze verhalen ga ik publiceren, ter inspiratie en bemoediging van anderen. 3. Ik ga een event organiseren.

Dit was wat ik wist. En zo ben ik gestart met mensen interviewen. Eind 2015 had ik 15 verhalen en wist ik niet hoe verder. Ik nam een schrijfcoach in de arm en zij begon me kritische vragen te stellen. Ze vroeg ‘Wat ga jij doen met die verhalen? Ga je er een voor- en achterkant aan schrijven en uitgeven? Wie gaat dat lezen, wie gaat daar iets aan hebben?’ Haar vragen zetten bij mij een proces in gang. Ik ging nadenken over de vragen: waarom doe ik dit eigenlijk en voor wie? Zo ben ik het proces van boekschrijven ingerold en kwam een boodschap en ideale lezer in beeld. Ik heb haar geduid, zelfs een moodboard van haar gemaakt. Ze lijkt verdacht veel op mij toen ik zo midden dertig was. Ik zag vrij snel dat mijn ideale lezer ook mijn ideale klant is. En zo ben ik in 2016 met hulp van een ondernemerscoach mijn bedrijf gaan op- en inrichten.

Nou wist ik dus voor wie ik mijn loopbaancoaching (wat) ging doen en dat ik wil werken met het persoonlijk verhaal (hoe). Mijn waarom moest ik nog ontdekken.

Mijn waarom
Al schrijvende aan mijn boek zag ik in dat waar ik mee bezig was en ben, dat dit terug grijpt naar de inzichten die ik in 2001 heb opgedaan. Met de krachtverhalen wil ik je laten zien dat we allemaal soortgelijke gevoelens en emoties ervaren op het moment dat we loslaten. Het maakt niet uit of je directeur, drukker, managementassistent of manager bent. Op dit vlak kunnen we elkaar als mens gelijkwaardig ontmoeten en elkaar inspireren en bemoedigen.

Maar waarom raakt deze ontdekking, dat we allemaal soortgelijke gevoelens kennen en gelijkwaardig zijn, mij zo? Dat grijpt terug naar mijn kindertijd en achtergrond. Als schippersdochter heb ik me lange tijd minderwaardig gevoeld aan anderen. Dat is waarom gelijkwaardigheid mij zo raakt en deze waarde voor mij zo belangrijk is. Ik kom erachter: een waarde kies je niet met het hoofd, het leven kiest deze voor je.

En dat is ook waarom ik nu doe wat ik doe. Wat mij drijft in mijn project, mijn boek en mijn loopbaancoaching: ik wil bijdragen aan meer eigenliefde en gelijkwaardigheid op de wereld. Ik ontdekte mijn waarom tijdens een masterclass op het gebied van loopbaancoaching. Ik deelde met de groep hoe mijn ‘gouden cirkel’ – om in de termen van Simon Sinek te praten – nu rond was. Iemand naast mij merkte op: Nou, dan ben je klaar. Waarop ik zei: Nee, nu heb ik wat te doen. Ik ontdek: zodra je je waarom hebt gevonden, ben je een mens met een missie.

Mijn conclusies
Jezelf leren kennen is een proces, dat begint met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pijn. Vanaf dat moment kon ik gaan onderzoeken waar mijn pijn over gaat en werken aan het neutraliseren ervan. Wat voor mij wezenlijk heeft bijgedragen in het leren begrijpen van mezelf is:

  1. leren dicht bij mijn gevoel te blijven, te laten komen en te onderzoeken wat zich opdringt (angst of verdriet bijvoorbeeld) Ik heb veel baat (gehad) bij schrijven, huilen, muziek en wandelen in het proces van doorleven van mijn pijn en verdriet.
  2. een actie te zetten op wat mijn intuïtie me ingeeft, ook al is het spannend. Het ontslag, de opleiding uitvaartverzorger, het starten met het project bijvoorbeeld, zijn gedane acties zonder dat ik precies helder had hoe en wat. Al doende ontvouwt zich het pad.
  3. angst trotseren en loslaten wat niet langer goed voelt. Dit is spannend. In mijn boek illustreer ik met het Springmodel hoe dit bijdraagt op je groeipad naar werken in verbinding met jezelf.

Als loopbaancoach kunnen we op alle fronten van betekenis zijn: in verantwoordelijkheid nemen, reflecteren over identiteit, bewustwording, stimuleren tot actie, helpen vormgeven van acties, vasthouden en bemoedigen in spannende stappen. Met als hogere doel om mensen te helpen verbinding aan te brengen in wie ze zijn, met wat ze doen . Als dit samenvalt, ervaar je werk als een zingevende bezigheid.

Bron: Loopbaan-Visie.nl